Martes 14 de agosto de 2007 • 1 comentario
Osiños brancos, morsas, raposos polares, renos, carráns…, todos se esconden tras os mares e xeos dos Polos. Movendo as lingüetas iremos descubrindo os amigos de Pingüino e aprenderemos a contar ata dez. Un libro con follas de cartón, que resiste os envites das mans máis miúdas, e que amosa dun xeito moi sinxelo a fauna do medio polar, ao tempo que propón un xogo por páxina.
Martes 24 de xullo de 2007 • Comenta este libro
“Mi amor tiene orejitas bailonas y rosadas, las cerdas de su lomo, cortitas y aseadas, la barriguita rosa y rizado el rabito” ¿Sabes, quiquiricosa, el nombre del bichito? Pues claro, es un…”
Non, aínda non cho vou dicir. A resposta a quen é ese amor tan especial encontrarala nas páxinas deste libro. Desplegándoas cara á dereita, arriba ou cara abaixo, poderás descubrir de quen se trata. Ao final atoparás unha gran sorpresa…
Martes 12 de xuño de 2007 • Comenta este libro
Ya soy mayor, es genial:
¡no necesito orinal!
Podedes imaxinar un cúmulo de versos que ilustren o tema escatolóxico da caca no wáter, do xeito de:
ya es grande el pollito Fito
en el váter, él solito
ha hecho caca hace un momento
y está la mar de contento
unha serie de páxinas ilustradas e rimadas sobre o mesmo tema, cun sonoro final...
Venres 11 de maio de 2007 • Comenta este libro
Esta é a historia de Mariluz, unha avestruz da sabana africana; Mariluz séntese moi orgullosa da súa cola, moi xeitosa, e pasa o día abaneando as súas plumas. Mariluz, pola noite, non dorme como os demás avestruces: para non esmagar as plumas dorme coa cabeza agochada na area e a cola ó aire; a súa nai pensa que é unha presumida e dille: “só os avestruces papáns dormen coa cabeza agochada no chan...”, pero Mariluz non fai caso e cada noite mete a súa cabeza nun oco no chan. Este costume vai ocasionarlle problemas e ensinaralle que o máis importante non é o aspecto físico...
Tamén dispoñible en castelán
Venres 4 de maio de 2007 • Comenta este libro
“Había unha vez unha selva onde vivía un elefante gordo e gris...,un elefante gris con lunares morados, que non tiña nada de raro”
Un elefante gris que está namorado dunha formiga con cintura de avespa, que o deixou pasmado..., e non ten nada de raro.
Cando o verán ía rematar, o elefante decatouse de que non volvería a vela ata o verán seguinte e preparouse para confesar o seu amor; a formiga chegou cargando unha folla que dicía “sígueme”, e o elefante gris con lunares morados seguíuna...Así comeza unha linda historia de amor que non ten nada de raro.
Un álbum cunhas excelentes ilustracións que permiten unha lectura de imaxes impecable,... que non ten nada de raro.
Tamén dispoñible en castelán
Venres 27 de abril de 2007 • Comenta este libro
Nota: esta reseña refírese tamén a *Mi primer libro de las formas* e *1, 2, 3... al zoo*, do mesmo autor e editorial
Unhas saborosas propostas gráficas para os máis pequechos, deseñadas en cartón duro e con follas divididas de tal forma que o conto se usa coma un puzzle, no que hai que unir o nome, a forma ou color, e a figura do animal ou cousa co represente.
Unhas ilustracións sinxelas e moi plásticas, como é habitual neste autor, destacan sobre un fondo branco que resalta aínda máis a forza gráfica das mesmas.
En “1, 2, 3 al Zoo” aprenderemos a contar do un ata o dez con un elefante, dous hipopótamos, tres xirafas...
Mércores 20 de decembro de 2006 • 1 comentario
Toby, un pequeno osezno, quere coñecer ó oso máis grande do mundo e atopa osos enormes en todas partes: no escaparate da pastelería, no parque, na feira...; todos parecen ser o maior de todos. Papá Oso espera pacientemente que chegue a noitiña para poder amosar o maior oso do mundo a Toby: un oso enorme que está sempre connosco pero que soamente pode verse na oscuridade da noite.
Un osiño é de feito un dos personaxes dos contos infantís máis frecuentes: son cálidos, tenros, amorosos, dulces. Cada Nadal unha morea de “contos de osos” aparecen nas librerías para deleite dos máis pequechos, e tamén dos maiores que leen contos para nenos, ¿por que negalo?
Luns 9 de outubro de 2006 • Comenta este libro
Álbum ilustrado sobre a diversidade, a busca da identidade propia e a defensa da tolerancia, recreado na historia dunha familia de gatos moi, moi distinguida: Don Casimiro e Dona Carolina proveñen dunha longa e recoñecida estirpe famosa pola súa fermosa pelaxe negra coma o carbón; despois dunha longa espera van ter unha filla que esperan con ansiedade, mais con Rosalinda chega unha grande sorpresa: en lugar da tradicional pelaxe negra na súa familia, Rosalinda loce unha chamativa cor arrubiada…, pero non é a única peculiaridade desta gatiña singular. Rosalinda gusta de relacionarse con cans e ratos, por exemplo.
Dispoñible versión en castelán.
Martes 12 de setembro de 2006 • Comenta este libro
Antípodas é un álbum ilustrado eminentemente visual; case podería prescindirse do texto e os pequenos lectores de imaxes aos que vai indicado captarían perfectamente a intención do conto. Esta non é outra ca explicar, dun modo moi sinxelo, o que hai "ao outro lado do mundo".
Trátase dun mundo igual ao noso só que invertido: alí o Nadal é caloroso, mentres que nós trememos de frío, por exemplos. Mentres o texto permanece inalterable para o lector "do hemisferio norte", as imaxes invertidas móstrannos como viven os nosos antípodas: ¿boca abaixo?
Venres 4 de agosto de 2006 • Comenta este libro
Dun xeito similar ó clásico de Babar, o álbum de Chocolata cóntanos a fermosa historia dunha hipopótama que quere probar os baños da cidade que o seu amigo, o chimpance Teófilo, lle dixera que se toman en bañeiras. Nas rúas da cidade síntese cunha "pinta salvaxe" e decide mercar un traxe, e uns zapatos, e comer nun restaurante, e un libro para agasallar o seu mellor amigo, aquel que “o que máis lle gustaba era facer monadas e contar contos.”
Os ditos populares din que "os gordísimos" son xente moi tranquila e pracenteira, mesmo como Chocolata, que logra transmitir paz e tranquilidade dentro dunha estética armoniosa e doce.
Luns 3 de xullo de 2006 • Comenta este libro
Ricardo xoga baixiño co seu monstro para non espertar ós seus pais nin á súa irmá que dorme no cuarto do lado. De súpeto, ábrese a porta, acéndese a luz e ambos os dous quedan tesos de medo: "unha pluma, dous ollos saltóns, tres chupetes, catro chichos, cinco dedos… AAAAHHHH! É a irmá de Ricardo". Unha xoia de relato que nos fala do maior monstro de mundo, segundo Shakespeare.
© 2006–2008 Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra